Aangezien ik het altijd zo dom vind om artikels en columns die ik voor At The Scene heb geschreven te wissen, heb ik deze blog opgestart. Hier kan ik alles bijhouden, want wanneer ik het op mijn eigen blog zet, lijkt het nooit echt te passen. Vandaar deze blog. Enjoy.
columns en artikels
Description :
Al wat ik (Anke) heb geschreven voor het onlinemagazine At The Scene.
1. All we can do is keep breathing.
Ze zeggen dat ze verliefd zijn. Dat hun hart een tel overslaat telkens ze hem zien.
Ik geloof het niet, want ik denk dat je gevoel niet in je hart ligt. Ons hart is de kern van ons lichaam, en ons leven. Het pompt. En het blijft pompen tot het niet meer kan. Dat ligt vast.
Maar onze longen zijn zoveel symbolischer voor het leven. Ademen kan je zelf controleren. Ik kan nu stoppen met ademen, als ik dat zou willen.
Ademen kan ons een vrij gevoel geven. Laat ons weten dat we controle hebben.
Ademen zegt zoveel meer over ons dan het kloppen van ons hart.
We kunnen ademen, hijgen, zuchten, inhaleren.
Onze ademen kan stokken, trillen, zwaar zijn, piepen.
Bij een tegenslag adem je diep in. Je zucht.
Bij verdriet stokt je adem.
Bij angst adem je amper.
Ben je verward, dan kan je alleen maar ademen. Om rustig te worden.
En ben je verliefd. Dank slaat je hart misschien een tel over.
Maar weet je wat ik dan voel?
Ik voel mijn longen. Ik voel hoe ze pijn doen. Ik voel hoe zich volzuigen met lucht en bijna vergeten uit te ademen.
Onze longen zijn kwetsbaar, net als wij.
Ik geloof het niet, want ik denk dat je gevoel niet in je hart ligt. Ons hart is de kern van ons lichaam, en ons leven. Het pompt. En het blijft pompen tot het niet meer kan. Dat ligt vast.
Maar onze longen zijn zoveel symbolischer voor het leven. Ademen kan je zelf controleren. Ik kan nu stoppen met ademen, als ik dat zou willen.
Ademen kan ons een vrij gevoel geven. Laat ons weten dat we controle hebben.
Ademen zegt zoveel meer over ons dan het kloppen van ons hart.
We kunnen ademen, hijgen, zuchten, inhaleren.
Onze ademen kan stokken, trillen, zwaar zijn, piepen.
Bij een tegenslag adem je diep in. Je zucht.
Bij verdriet stokt je adem.
Bij angst adem je amper.
Ben je verward, dan kan je alleen maar ademen. Om rustig te worden.
En ben je verliefd. Dank slaat je hart misschien een tel over.
Maar weet je wat ik dan voel?
Ik voel mijn longen. Ik voel hoe ze pijn doen. Ik voel hoe zich volzuigen met lucht en bijna vergeten uit te ademen.
Onze longen zijn kwetsbaar, net als wij.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 2 commentaires ]
# Posté le vendredi 18 juillet 2008 06:48
2. Buggenhout Kleurt.
Gisteren was er kermis in mijn vertrouwde kleine dorpje. Cinisch als ik ben, zag ik het nut van een kermis midden in de examens echt niet in. Met tegenzin ging ik de straat op want er was uitverkoop in de plaatselijke jeanswinkel (je weet nooit...). Maar dat doet er eigenlijk helemaal niet toe.
Ik zag dat de kermis hier was dankzij nog een ander evenament te Buggenhout. Buggenhout Kleurt, een initiatief van ons OCMW om Buggenhout iets multicultureler te maken. Ik zag het al voor me: een zielig tafereel van zatte mannen en ergens op de achtergrond een kindje dat wat op een djembe sloeg. Maar neen. Eenmaal daar aangekomen bleek dat er een Cubaans bandje optrad. De zon begon te schijnen en even begon ik sympathie te voelen voor mijn dorpsgenoten. Ik glimlachte naar buurman F, eeuwige vrijwilliger bij het rode kruis en hoopt dat zijn lach gewoon een vriendelijk antwoord was op de mijne en niet een spottende kritiek op mijn blauwe jurk met gele en witte strepen die ik voor de gelegenheid had gecombineerd met een paar-rozige nylon. Ik was al aangestaard op mijn weg hierheen en ik was er nu. Dus waarom terugkeren, dacht ik.
Mijn voornemen: enkele nummers van de band beluisteren en dan naar huis, want de tranen en pijn van gisteren waren nog vers, maar ik wou ze het miefst even vergeten. En het lukte even.
Dit is wat ik me herinner:
-De Cubaanse band, die ondanks het feit dat de muziek iets te luid stond voor de trommelvliezen van de gemiddelde mens, ambiance wist te brengen in mij.
-De Afrikaanse dames die, met een Belgische pint in hun hand, luidop Spaans meebrulden en hun konten ritmisch heen en weer lieten wiegen.
-Diezelfde dames, die salsa begonnen te dansen.
-Marokkaanse M. Die zich in het feestgewoel mengde en lustig ronddraaide.
-Alle vrouwen die liefkozend over de buik van een zwangere dansende vrouw streelden, ook al was ze een volslagen onbekende.
-40-jarige Buggenhoutse vrouwen die dankzij de aanstekelijke lachen van de dansende vrouwen even vergaten dat ze zich toch zo schaamden voor hun blubberbuikje en hun dikke bips.
-Een berber in traditionele outfit met daaronder Nike's in alle mogelijke fluokleuren die Stabilo Boss in hun gamma hebben.
-De voet van vrijwilliger F., die op het ritme op en neer wipte.
-Oude mannen die vrolijk hun armen in de lucht smeten, waarop hun echtgenote gegeneerd om zich heen keek en hem vlug porde in zijn zij.
- Oude dames die op aansporen van de band lachend hun heupen van voor naar achter naar links en recht bewogen, zonder geshoqueerd te zijn bij de gedachte hoe seksistisch dit normaal in hun ogen zou zijn.
-Ik die met een lach moest denken aan toen we op school slasa leerden en ik met Bart moest dansen. Bart die dacht dat hij sensueel met zijn heupen kon zwieren en hoe grappig dat eruit zag.
-Ik weer die besefte dat het altijd zomer was, zolang je de schoonheid maar kon zien.
-Maar er was ook A., zus van B.
B. is de enige volwassene die mij ooit echt heeft gekwetst. B. Was een begeleider van de opvang en homo. Ik had daar geen enkel probleem mee, maar in zijn ogen moest en zou iedereen een homohater zijn. Dus ook ik, tien jaar oud, was een homohaatster. Meer nog: een mannenhaatster. Dat werd me vaak genoeg verteld. Wanneer ik naar hem keek, mocht ik op straf gaan staan en hoe vaak ik hem ook antwoorde dat ik was wie ik was en hij ook en dat dat mij helemaal niks kon schelen, volgens hem bleef ik een “slecht kind”. Wanneer ik na een brutaal antwoord me weer eens terugtrok in de snoezeltent met F. en S. en hen vertelde over mijn idealen (Ja, die had ik op mijn tien jaar, al was het maar zangeres worden of wereldvrede.) kreeg A., zus van B. en ook opvoedster in “den opvang” de taak om mij af te luisteren. Na uitgebreid verslag te hebben gedaan van mijn ideeën en dromen, vond B. het grappig om dit aan de hele opvang mee te delen. Hoe vaak is er toen niet gelachen met mij.
En dat neem ik hen nog steeds kwalijk.
Na hier aan gedacht te hebben, kon ik even niet meer bij haar zijn en besloot ik naar huis te gaan. Plots besefte ik dat De Peruvianen inderdaad met hun armen naar de zon gericht meedansten met de Afrikanen, maar dat bekrompen Buggenhout al die tijd nors op een stoeltje had gezeten.
De combinatie van de dag leek weer over the top, maar in ieder geval mij over the top. Nagestaard door mijn dorpsgenoten vertrok ik en weer vulden mijn ogen zich met tranen. Ik moest weer denken aan gisteren en A. en B. zaten weer in mijn hoofd. Jezelf zijn is moeilijk, wanneer anderen ermee lachen.
Onderweg kwam ik jumpers tegen op de echte kermis. Even zag ik niet veel verschil tussen hun jumpcontest en mijn salsa-evaring van even voordien. Misschien zat de ergste discriminatie momenteel niet meer in de huidskleur, maar in de muziek- en kledingssmaak.
Ze kregen mijn respect, dat ik even kwijt was, weer terug. Jumpstyle, not my style, maar wel die van hun. En ik wil geen tweede B. zijn.
Tgoho wat een vredesboodschap heb ik vandaag weer verkondigd.
Ik zag dat de kermis hier was dankzij nog een ander evenament te Buggenhout. Buggenhout Kleurt, een initiatief van ons OCMW om Buggenhout iets multicultureler te maken. Ik zag het al voor me: een zielig tafereel van zatte mannen en ergens op de achtergrond een kindje dat wat op een djembe sloeg. Maar neen. Eenmaal daar aangekomen bleek dat er een Cubaans bandje optrad. De zon begon te schijnen en even begon ik sympathie te voelen voor mijn dorpsgenoten. Ik glimlachte naar buurman F, eeuwige vrijwilliger bij het rode kruis en hoopt dat zijn lach gewoon een vriendelijk antwoord was op de mijne en niet een spottende kritiek op mijn blauwe jurk met gele en witte strepen die ik voor de gelegenheid had gecombineerd met een paar-rozige nylon. Ik was al aangestaard op mijn weg hierheen en ik was er nu. Dus waarom terugkeren, dacht ik.
Mijn voornemen: enkele nummers van de band beluisteren en dan naar huis, want de tranen en pijn van gisteren waren nog vers, maar ik wou ze het miefst even vergeten. En het lukte even.
Dit is wat ik me herinner:
-De Cubaanse band, die ondanks het feit dat de muziek iets te luid stond voor de trommelvliezen van de gemiddelde mens, ambiance wist te brengen in mij.
-De Afrikaanse dames die, met een Belgische pint in hun hand, luidop Spaans meebrulden en hun konten ritmisch heen en weer lieten wiegen.
-Diezelfde dames, die salsa begonnen te dansen.
-Marokkaanse M. Die zich in het feestgewoel mengde en lustig ronddraaide.
-Alle vrouwen die liefkozend over de buik van een zwangere dansende vrouw streelden, ook al was ze een volslagen onbekende.
-40-jarige Buggenhoutse vrouwen die dankzij de aanstekelijke lachen van de dansende vrouwen even vergaten dat ze zich toch zo schaamden voor hun blubberbuikje en hun dikke bips.
-Een berber in traditionele outfit met daaronder Nike's in alle mogelijke fluokleuren die Stabilo Boss in hun gamma hebben.
-De voet van vrijwilliger F., die op het ritme op en neer wipte.
-Oude mannen die vrolijk hun armen in de lucht smeten, waarop hun echtgenote gegeneerd om zich heen keek en hem vlug porde in zijn zij.
- Oude dames die op aansporen van de band lachend hun heupen van voor naar achter naar links en recht bewogen, zonder geshoqueerd te zijn bij de gedachte hoe seksistisch dit normaal in hun ogen zou zijn.
-Ik die met een lach moest denken aan toen we op school slasa leerden en ik met Bart moest dansen. Bart die dacht dat hij sensueel met zijn heupen kon zwieren en hoe grappig dat eruit zag.
-Ik weer die besefte dat het altijd zomer was, zolang je de schoonheid maar kon zien.
-Maar er was ook A., zus van B.
B. is de enige volwassene die mij ooit echt heeft gekwetst. B. Was een begeleider van de opvang en homo. Ik had daar geen enkel probleem mee, maar in zijn ogen moest en zou iedereen een homohater zijn. Dus ook ik, tien jaar oud, was een homohaatster. Meer nog: een mannenhaatster. Dat werd me vaak genoeg verteld. Wanneer ik naar hem keek, mocht ik op straf gaan staan en hoe vaak ik hem ook antwoorde dat ik was wie ik was en hij ook en dat dat mij helemaal niks kon schelen, volgens hem bleef ik een “slecht kind”. Wanneer ik na een brutaal antwoord me weer eens terugtrok in de snoezeltent met F. en S. en hen vertelde over mijn idealen (Ja, die had ik op mijn tien jaar, al was het maar zangeres worden of wereldvrede.) kreeg A., zus van B. en ook opvoedster in “den opvang” de taak om mij af te luisteren. Na uitgebreid verslag te hebben gedaan van mijn ideeën en dromen, vond B. het grappig om dit aan de hele opvang mee te delen. Hoe vaak is er toen niet gelachen met mij.
En dat neem ik hen nog steeds kwalijk.
Na hier aan gedacht te hebben, kon ik even niet meer bij haar zijn en besloot ik naar huis te gaan. Plots besefte ik dat De Peruvianen inderdaad met hun armen naar de zon gericht meedansten met de Afrikanen, maar dat bekrompen Buggenhout al die tijd nors op een stoeltje had gezeten.
De combinatie van de dag leek weer over the top, maar in ieder geval mij over the top. Nagestaard door mijn dorpsgenoten vertrok ik en weer vulden mijn ogen zich met tranen. Ik moest weer denken aan gisteren en A. en B. zaten weer in mijn hoofd. Jezelf zijn is moeilijk, wanneer anderen ermee lachen.
Onderweg kwam ik jumpers tegen op de echte kermis. Even zag ik niet veel verschil tussen hun jumpcontest en mijn salsa-evaring van even voordien. Misschien zat de ergste discriminatie momenteel niet meer in de huidskleur, maar in de muziek- en kledingssmaak.
Ze kregen mijn respect, dat ik even kwijt was, weer terug. Jumpstyle, not my style, maar wel die van hun. En ik wil geen tweede B. zijn.
Tgoho wat een vredesboodschap heb ik vandaag weer verkondigd.
[ Ajouter un commentaire ]
[ Aucun commentaire ]
# Posté le vendredi 18 juillet 2008 06:56
3. Parijs.
Allright! Parijs dus, het zou Parijs worden. Dat wist mijn papa me opgewekt te vertellen. En ik was blij, natuurlijk was ik dat. Parijs, de mooiste stad van de wereld, ik zou ze zien. Eindelijk zou ik weten waarover men al die tijd op tv en rondom me mijmert. Eindelijk.
Maar toen ik er aankwam, zag ik het niet. De hele eerste dag heb ik de stad afgesleft, alle bezienswaardigheden afstruimend. En ok, de Eifeltoren is groot, ja. Maar, so what? Pas toen het donker werd, het begon te regenen en de mensen buiten begonnen te komen (en dan bedoel ik de Parijzenaren, niet de toeristen die je overal, ó-ve-ral ziet, terwijl ze doen of ze kennen de stad op hun duimpje, want: "Oh ja, wij hebben een Lonely Planet in onze broekzak!"), zag ik het. Ik zag wat zo mooi was aan Parijs: de mensen, de sfeer, de Seine, de bruggen, waar ik wel uren onder heb gelegen, op heb gestaan, met mijn mond halfopen, waarna mijn papa geërgerd vroeg of ik nu klaar was met staren.
Ja, ik zag het. Ik wist het. Dacht ik, toch.
Dus ik was klaar voor de volgende dagen, want ik wist nu wat mij aantrok aan Parijs. En, ja, dag twee verliep al massa's beter. Door kleine straatjes slenteren en mensen bekijken, gaat me beter af. Net zoals langs de Seine liggen. En ook al was ik uitgekeken op Japanners (Geloof mij, als je geen vierkante meter kan vinden waar geen 25 fotograferende Japanners staan, raak je ze na enkele uren écht al beu.), toch blijft eentje me bij: de jongen die mij in een vintagewinkel aansprak met: Hey, I think we're wearing the same shoes, can I take a photograph of the two of us?". Natuurlijk mocht dat. Afscheid? "'kay, thanks! And, hey, I love your dress and, oohw, cute scarf"
Glunder, glunder.
Parijs is fantastisch voor je ego!
Wat mode betreft (Ja, ze moet weer iets over mode zeggen ook!) is het daar nog beter. Parijs is NIET de stad van de fashion. Dat denken de toeristen alleen. neen, Parijs is de stad van de doe-je-eigen-zin-stijl. Zwart en skinny heersen er, maar als je net als mij blauw en baggy rondloopt, staart niemand je na. Neen.
Hun stijl mag er dan duur uitzien, ze verschilt zo met die van ons, dat je de niet-Parijzenaars er zó uithaalt. Mezelf incluis. Ze houden van duur en klassiek, maar toch. Mijn mond viel telkens weer open wanneer we weer iemand voorbijfietsten die er weer zó fantastisch uitzag, klassiek, zwart-wit, maar toch uniek. Daarom mogen we ze bewonderen, die Parijzenaars. Omdat ze hun zin doen.
Maar toen ik er aankwam, zag ik het niet. De hele eerste dag heb ik de stad afgesleft, alle bezienswaardigheden afstruimend. En ok, de Eifeltoren is groot, ja. Maar, so what? Pas toen het donker werd, het begon te regenen en de mensen buiten begonnen te komen (en dan bedoel ik de Parijzenaren, niet de toeristen die je overal, ó-ve-ral ziet, terwijl ze doen of ze kennen de stad op hun duimpje, want: "Oh ja, wij hebben een Lonely Planet in onze broekzak!"), zag ik het. Ik zag wat zo mooi was aan Parijs: de mensen, de sfeer, de Seine, de bruggen, waar ik wel uren onder heb gelegen, op heb gestaan, met mijn mond halfopen, waarna mijn papa geërgerd vroeg of ik nu klaar was met staren.
Ja, ik zag het. Ik wist het. Dacht ik, toch.
Dus ik was klaar voor de volgende dagen, want ik wist nu wat mij aantrok aan Parijs. En, ja, dag twee verliep al massa's beter. Door kleine straatjes slenteren en mensen bekijken, gaat me beter af. Net zoals langs de Seine liggen. En ook al was ik uitgekeken op Japanners (Geloof mij, als je geen vierkante meter kan vinden waar geen 25 fotograferende Japanners staan, raak je ze na enkele uren écht al beu.), toch blijft eentje me bij: de jongen die mij in een vintagewinkel aansprak met: Hey, I think we're wearing the same shoes, can I take a photograph of the two of us?". Natuurlijk mocht dat. Afscheid? "'kay, thanks! And, hey, I love your dress and, oohw, cute scarf"
Glunder, glunder.
Parijs is fantastisch voor je ego!
Wat mode betreft (Ja, ze moet weer iets over mode zeggen ook!) is het daar nog beter. Parijs is NIET de stad van de fashion. Dat denken de toeristen alleen. neen, Parijs is de stad van de doe-je-eigen-zin-stijl. Zwart en skinny heersen er, maar als je net als mij blauw en baggy rondloopt, staart niemand je na. Neen.
Hun stijl mag er dan duur uitzien, ze verschilt zo met die van ons, dat je de niet-Parijzenaars er zó uithaalt. Mezelf incluis. Ze houden van duur en klassiek, maar toch. Mijn mond viel telkens weer open wanneer we weer iemand voorbijfietsten die er weer zó fantastisch uitzag, klassiek, zwart-wit, maar toch uniek. Daarom mogen we ze bewonderen, die Parijzenaars. Omdat ze hun zin doen.
[ Ajouter un commentaire ]
[ Aucun commentaire ]
# Posté le vendredi 18 juillet 2008 06:59
Modifié le dimanche 31 août 2008 11:57
Omdat het gewoonweg kicken is, om the ultimate dress te vinden, verstopt onder een berg vodden, en dat voor slechts 2 euro.
Vintage is vintage. Mensen denken maar al te vaak dat het niets voor hun is, en ik ga niet degene zijn die het hen wil opdringen, want in hun ogen is en blijft het tweedehandskleding. Maar ik wil je overtuigen.
Mijn geheime shopadressen. Bezoek ze, en wees nooit meer dezelfde met je unieke killerdress uit bomma's kleerkast.
Wat is vintage? "Vintage is een kleding- en levensstijl waarbij oude kleding nieuw leven wordt ingeblazen." sais Wiki.
ANTWERPEN
(alles te vinden in de Nationalestraat, je weet wel, die straat waar het modemuseum is)
Vintage zoals het hóórt: gisteren ben ik kleren gaan scoren. En ik heb dit ontdekt: in de Nationalestraat is er een grote poort gevolgd dooe een tunnel met ervoor een paspop. Volg de tunnel en struikel hier en daar over afgetrapte sneakers en haastig bijeen gesmeten t-shirts. Daarna kom je in het magazijn terecht: stápels kleren liggen er op de grond. Zoek naar believen uit. Nadien kan je je kleding, zoals het hoort, laten wegen en daaruit wordt je prijs afgeleid. 10 euro per kilogram en geloof me, daar koop je bakken kleren mee. Sussiesis de beste vintagewinkel die ik tot nu toe ken. Achter de tafel die dienstdoet als kassa zie ik gigantische zakken liggen, volgestouwd met kleren, die volgens mij ergens recht van een vlooienmarkt of containerpark zijn geraapt. En dat maakt het net charmant. Zo hoort het. En geloof me, deze zaak wordt big. Als je niet weet hoe je aanwinst te combineren, vraag het gewoon even aan de verkoopsters, zij overladen je met hun creativiteit, of kijk gewoon af van de hippe folks die hun kleren daar komen kopen. Misschien 1 klein minpuntje voor al wie geen handige oma-tante-moeder-zus heeft en zelf niet met naald en draad overweg kan: soms kunen de kelren ietwat beschadigd zijn: rits kapot, zoompje uitgerafeld...
Daar is over nagedacht: helemaal in het begin van de Nationalestraat vind je Tipi's, een winkeltje met naar eigen zeggen vintage van 0 tot ... En of! De uitbaatster werkt met afdankertjes van andere mensen en verkoopt die dan door in Tipi's. De prijzen vallen uitstekend mee en aangezien zij voor jou al heeft geselecteerd vind je in deze winkel enkel ware schatten. Maar, ik blijf realistich, voor ons studenten is het niet makkelijk om voor een kleedje 25 euro neer te leggen, zeker niet met ons sms-gedrag. Daarom kan je je eigen afdankertjes binnenbrengen, die dan weer verkocht worden en jij krijgt de helft van de prijs waaraan ze zijn verkocht. Jouw weggesmeten kleren, worden iemand anders schatten. En zo verdien je geld, dat je dan meteen bij kan leggen bij die prachtige rok!
Voor de mama: Jutka en Riska is ook in dezelfde straat gelegen en heeft een geweldig aanbod van designerkleedjes en accesoires, die misschien iets meer voor je mama geschikt zijn. Overhaal haar dus om mee te gaan shoppen, geef haar een moderne look en wordt zelf gesponsort in je aankopen!
Een klassieker: tot slot kan ik je in Antwerpen enkel nog Episode aanraden. Deze tweedehandswinkel is iets bekender en dus vaakook drukker en een beetje duurder, maar dat valt al bij al nog mee. Het absolute pluspunt voor Episode is dat de stijl ontzettend varieert. Momenteel vind elke etnisch geïnspireerde hippiechick er haar ding, net als de klassiek vintagemeeijses die van bombastische jurkjes houden en de oldskoolfreaks (Denk Cory Kennedy) worden zeker niet uitgesloten. Integendeel. Doe je tegoed aan het assortiment basketbalhemdjes, traningsvestjes en bijbehorende sneakers en accesoires!
MECHELEN
Mix 'n match: wanneer ik in Mechelen kom, is Blender dé place to be. Op de Bruul moet je een klein halletje in waar het net lijkt of er een klein shoppingscentertje is. Dáár vind je Blender. Laat je gaan in retroprints en ontdek heerlijke ouderwetse stickers van onder andere superman. Buiten kleren vind je hier dus inderdaad ook allerlei hebbedingetjes en prutjes. Za-lig. Werkelijk alles is geschikt voor cadeaus en heb je geen geld: laat je dan gewoon inspireren door het interieur. En oja, heb geen schrik van de verkoopster, ze zwijgt en bijt niet! :)
BRUSSEL
Kunstig: Buiten mijn absolute topshopgeheim: de marollen, waar de markten echt uitpuilen van de kleren heb ik nog één winkeltje waar ik jullie over wil vertellen. Vlakbij de markt vind je een winkeltje, Affaire Personelle. Het heeft een Franse uitbaatster die net als bij de naamloze winkel uit Antwerpen haar kleren per kilogram verkoopt. Ze staat 's ochtensvroeg op om het leukste assortiment kleren van de markt te plukken en in haar eigen winkel aan te bieden. Grabbel erop los in de bakken en ontdek. ook al spreek je geen Frans: de vriendelijke verkoopster neemt zeker en vast genoegen met een mix van Frans-Engels-Nederlands. Socialise wat met de kunststudenten die ook hier hun mosterd halen en je dag is geslaagd.
LEUVEN
Caravan: Diestsesteenweg 15
Barboleta: Alfons Smetsplein
HIPPO!: Parijsstraat 27 -> http://www.hippovintage.be/
De Kapstok: Mechelsestraat 32
Rawette: Parijsstraat 53-55
GENT
Op aanvraag van Dea, die groot gelijk heeft als het aankomt op het feit dat vervoer veel te duur is voor ons, studenten, ook een winkel in Oost-Vlaanderen. Bekijk ook de laatste tip onderaan, Dea!
Van pruik tot schoen: hét absolute pluspunt van Bernard Galivan is dat de winkel in de Sint Pietersniewstraat ligt, wat praktisch een verlengde van de Veldstraat is. Dus wanneer je afgepeigerd naar basics hebt gezocht in H&M's en dergelijke, slenter je gewoon deze winkel binnen. Je zult jezelf vervloeken wanneer je niet genoeg geld hebt overgelaten want werkelijk alles hier is een parel. Vooral dan de accessiores. Mijn absolute lieveling heb ik hier gescoord: een gigantische bril met blauwe glazen en zilver montuur. Haaa, zalig gewoon. Ohja, niet te vergeten ligt B.G. op wandelafstand van het station. Je kan dus ook gewoon even binnen en buiten wippen en daarna gewoon terug op de trein naar huis springen, zonder al te veel tijd te verliezen aan zoeken, want ja, ALLES hier is prachtig.
Nog enkele tips:
♣ Laat je niet onmoedigen door de moeilijke kleuren om te combineren. Een gouden tip: draag het zoals jij het wilt en meestalis goed matchen, fout matchen. Geen rood in je haarbend én in je jurk én in je handtas én in je schoenen, neen. Veel liever een bontgekleurde rode bloemenjurk met een zebralegging en groene laarsjes. Dát is pas creatief. Denk niet te veel na bij combinaties. hoe meer je clasht, hoe meer fun. Is het te gewaagd voor school, draag het dan in je vrije tijd of wanneer je nog eens in de stad bent, geloof me, je zal niet uit de toon vallen.
♣ De perfecte jurk, maar nét iets te lang. geen probleem, toch? Volg in de vakantie een avondcursus naaien of ga langs bij die allerliefste oma met een naaimachine, zij helpt je vast en zeker.
♣ Oefening baart kunst. ;)
♣Check de tips van de lezers hier bij de commentaar. Of geef zelf een leuke tip als je die hebt.
♣ Woon je niet zo dichtbij een stad, ga dan gewoon langs bij de kringwinkels. Je vindt ze overal. Het duurt misschien wel wat langer eer je je zin hebt gevonden, maar hé, je moet er iets voor over hebben! En wie weet kom je wel naar huis met een heerlijke zetel voor slechts 5 euro, zoals ik uit eigen ervaring al een tiental keer heb voorgehad, tot grote spijt van mijn ouders die hem moesten oppikkes en een plaatsje geven in ons huis. ;D
Mijn geheime shopadressen. Bezoek ze, en wees nooit meer dezelfde met je unieke killerdress uit bomma's kleerkast.
Wat is vintage? "Vintage is een kleding- en levensstijl waarbij oude kleding nieuw leven wordt ingeblazen." sais Wiki.
ANTWERPEN
(alles te vinden in de Nationalestraat, je weet wel, die straat waar het modemuseum is)
Vintage zoals het hóórt: gisteren ben ik kleren gaan scoren. En ik heb dit ontdekt: in de Nationalestraat is er een grote poort gevolgd dooe een tunnel met ervoor een paspop. Volg de tunnel en struikel hier en daar over afgetrapte sneakers en haastig bijeen gesmeten t-shirts. Daarna kom je in het magazijn terecht: stápels kleren liggen er op de grond. Zoek naar believen uit. Nadien kan je je kleding, zoals het hoort, laten wegen en daaruit wordt je prijs afgeleid. 10 euro per kilogram en geloof me, daar koop je bakken kleren mee. Sussiesis de beste vintagewinkel die ik tot nu toe ken. Achter de tafel die dienstdoet als kassa zie ik gigantische zakken liggen, volgestouwd met kleren, die volgens mij ergens recht van een vlooienmarkt of containerpark zijn geraapt. En dat maakt het net charmant. Zo hoort het. En geloof me, deze zaak wordt big. Als je niet weet hoe je aanwinst te combineren, vraag het gewoon even aan de verkoopsters, zij overladen je met hun creativiteit, of kijk gewoon af van de hippe folks die hun kleren daar komen kopen. Misschien 1 klein minpuntje voor al wie geen handige oma-tante-moeder-zus heeft en zelf niet met naald en draad overweg kan: soms kunen de kelren ietwat beschadigd zijn: rits kapot, zoompje uitgerafeld...
Adres onbekend: Nationalestraat
Enkel open op zaterdag!
Enkel open op zaterdag!
Daar is over nagedacht: helemaal in het begin van de Nationalestraat vind je Tipi's, een winkeltje met naar eigen zeggen vintage van 0 tot ... En of! De uitbaatster werkt met afdankertjes van andere mensen en verkoopt die dan door in Tipi's. De prijzen vallen uitstekend mee en aangezien zij voor jou al heeft geselecteerd vind je in deze winkel enkel ware schatten. Maar, ik blijf realistich, voor ons studenten is het niet makkelijk om voor een kleedje 25 euro neer te leggen, zeker niet met ons sms-gedrag. Daarom kan je je eigen afdankertjes binnenbrengen, die dan weer verkocht worden en jij krijgt de helft van de prijs waaraan ze zijn verkocht. Jouw weggesmeten kleren, worden iemand anders schatten. En zo verdien je geld, dat je dan meteen bij kan leggen bij die prachtige rok!
Adres: Nationalestraat 160, 2000 Antwerpen, 03/237.42.41
Voor de mama: Jutka en Riska is ook in dezelfde straat gelegen en heeft een geweldig aanbod van designerkleedjes en accesoires, die misschien iets meer voor je mama geschikt zijn. Overhaal haar dus om mee te gaan shoppen, geef haar een moderne look en wordt zelf gesponsort in je aankopen!
Adres: Nationalestraat 87, 2000 Antwerpen, 0473/52.82.52.
Een klassieker: tot slot kan ik je in Antwerpen enkel nog Episode aanraden. Deze tweedehandswinkel is iets bekender en dus vaakook drukker en een beetje duurder, maar dat valt al bij al nog mee. Het absolute pluspunt voor Episode is dat de stijl ontzettend varieert. Momenteel vind elke etnisch geïnspireerde hippiechick er haar ding, net als de klassiek vintagemeeijses die van bombastische jurkjes houden en de oldskoolfreaks (Denk Cory Kennedy) worden zeker niet uitgesloten. Integendeel. Doe je tegoed aan het assortiment basketbalhemdjes, traningsvestjes en bijbehorende sneakers en accesoires!
Adres: Steenhouwersvest 43A, 2000 Antwerpen, 03/234.34.14.
MECHELEN
Mix 'n match: wanneer ik in Mechelen kom, is Blender dé place to be. Op de Bruul moet je een klein halletje in waar het net lijkt of er een klein shoppingscentertje is. Dáár vind je Blender. Laat je gaan in retroprints en ontdek heerlijke ouderwetse stickers van onder andere superman. Buiten kleren vind je hier dus inderdaad ook allerlei hebbedingetjes en prutjes. Za-lig. Werkelijk alles is geschikt voor cadeaus en heb je geen geld: laat je dan gewoon inspireren door het interieur. En oja, heb geen schrik van de verkoopster, ze zwijgt en bijt niet! :)
Adres: Bruul 79, 2800 Mechelen, 015 41 04 22
BRUSSEL
Kunstig: Buiten mijn absolute topshopgeheim: de marollen, waar de markten echt uitpuilen van de kleren heb ik nog één winkeltje waar ik jullie over wil vertellen. Vlakbij de markt vind je een winkeltje, Affaire Personelle. Het heeft een Franse uitbaatster die net als bij de naamloze winkel uit Antwerpen haar kleren per kilogram verkoopt. Ze staat 's ochtensvroeg op om het leukste assortiment kleren van de markt te plukken en in haar eigen winkel aan te bieden. Grabbel erop los in de bakken en ontdek. ook al spreek je geen Frans: de vriendelijke verkoopster neemt zeker en vast genoegen met een mix van Frans-Engels-Nederlands. Socialise wat met de kunststudenten die ook hier hun mosterd halen en je dag is geslaagd.
Adres: Rue Blaes 64, 1000 Brussel, 0484 69 08 51
LEUVEN
Caravan: Diestsesteenweg 15
Barboleta: Alfons Smetsplein
HIPPO!: Parijsstraat 27 -> http://www.hippovintage.be/
De Kapstok: Mechelsestraat 32
Rawette: Parijsstraat 53-55
GENT
Op aanvraag van Dea, die groot gelijk heeft als het aankomt op het feit dat vervoer veel te duur is voor ons, studenten, ook een winkel in Oost-Vlaanderen. Bekijk ook de laatste tip onderaan, Dea!
Van pruik tot schoen: hét absolute pluspunt van Bernard Galivan is dat de winkel in de Sint Pietersniewstraat ligt, wat praktisch een verlengde van de Veldstraat is. Dus wanneer je afgepeigerd naar basics hebt gezocht in H&M's en dergelijke, slenter je gewoon deze winkel binnen. Je zult jezelf vervloeken wanneer je niet genoeg geld hebt overgelaten want werkelijk alles hier is een parel. Vooral dan de accessiores. Mijn absolute lieveling heb ik hier gescoord: een gigantische bril met blauwe glazen en zilver montuur. Haaa, zalig gewoon. Ohja, niet te vergeten ligt B.G. op wandelafstand van het station. Je kan dus ook gewoon even binnen en buiten wippen en daarna gewoon terug op de trein naar huis springen, zonder al te veel tijd te verliezen aan zoeken, want ja, ALLES hier is prachtig.
Sint Pieternieuwstraat 1, 9000 Gent
Nog enkele tips:
♣ Laat je niet onmoedigen door de moeilijke kleuren om te combineren. Een gouden tip: draag het zoals jij het wilt en meestalis goed matchen, fout matchen. Geen rood in je haarbend én in je jurk én in je handtas én in je schoenen, neen. Veel liever een bontgekleurde rode bloemenjurk met een zebralegging en groene laarsjes. Dát is pas creatief. Denk niet te veel na bij combinaties. hoe meer je clasht, hoe meer fun. Is het te gewaagd voor school, draag het dan in je vrije tijd of wanneer je nog eens in de stad bent, geloof me, je zal niet uit de toon vallen.
♣ De perfecte jurk, maar nét iets te lang. geen probleem, toch? Volg in de vakantie een avondcursus naaien of ga langs bij die allerliefste oma met een naaimachine, zij helpt je vast en zeker.
♣ Oefening baart kunst. ;)
♣Check de tips van de lezers hier bij de commentaar. Of geef zelf een leuke tip als je die hebt.
♣ Woon je niet zo dichtbij een stad, ga dan gewoon langs bij de kringwinkels. Je vindt ze overal. Het duurt misschien wel wat langer eer je je zin hebt gevonden, maar hé, je moet er iets voor over hebben! En wie weet kom je wel naar huis met een heerlijke zetel voor slechts 5 euro, zoals ik uit eigen ervaring al een tiental keer heb voorgehad, tot grote spijt van mijn ouders die hem moesten oppikkes en een plaatsje geven in ons huis. ;D
-Anke.
[ Ajouter un commentaire ]
[ 1 commentaire ]
# Posté le vendredi 18 juillet 2008 07:01
- Annonceurs •
- Jobs •
- Contact •
- Aide •
- Sécurité •
- Conditions •
- Signaler un abus •
- Blog Skyrock